Chandigarh Kare Aashiqui (2021)

Reżyseria: Abhishek Kapoor

Produkcja: Pragya Kapoor, Abhishek Nayyar, Bhushan Kumar, Krishan Kumar

Muzyka: Sachin-Jigar

Występują: Vaani Kapoor, Ayushmann Khurrana

Bardzo chciałam obejrzeć Chandigarh Kare Aashiqui, od kiedy tylko wyszedł zwiastun. Byłam pod wrażeniem, że Vaani Kapoor zdecydowała się zagrać osobę transpłciową i ogólnie, że Bollywood zdecydował się na produkcję o takiej tematyce. Film był nawet do zobaczenia w warszawskim kinie, ale ze względu na późną porę seansu musiałam zrezygnować, nad czym bardzo ubolewałam. Oczekiwałam więc z niecierpliwością, aż film zawita na jakąś platformę streamingową.

Manvinder Munjal (Ayushmann Khurrana) jest kulturystą prowadzącym swoją siłownię w Chandigarhu. Obecnie Manu przygotowuje się do konkursu podnoszenia ciężarów, a jego biznes słabo sobie radzi. Wkrótce Maanvi Brar (Vaani Kapoor) zaczyna prowadzić zajęcia zumby w siłowni Manu. Oboje zaczynają spędzać ze sobą coraz więcej czasu i rodzi się pomiędzy nimi uczucie. Jednak Maanvi skrywa pewną tajemnicę, którą w końcu będzie musiała wyznać Manvinderowi...

Jolly LLB (2013) i Jolly LLB 2 (2017)

Ostatnio na moją listę do obejrzenia dodałam sporo filmów z Akshayem Kumarem. Ten aktor bierze udział w tylu projektach, że zawsze znajdzie się z nim coś do nadrobienia - a to coś starszego, a to coś nowszego. Mój wybór padł na komediodramat Jolly LLB 2. Postanowiłam przy okazji odświeżyć sobie pierwszy film z serii, który oglądałam bardzo dawno temu. Pamiętam, że tytuł ten zainteresował mnie dopiero po wręczeniu National Film Awards, gdzie zdobył nagrodę dla najlepszego filmu w języku hindi i najlepszego aktora drugoplanowego. Oba filmy łączy podobny schemat fabularny i oczywiście imię bohatera, choć nie są one powiązane i można je oglądać w dowolnej kolejności.

Który Jolly bardziej przypadł mi do gustu i jak oceniam oba filmy? Zapraszam do lektury!

Baaghi 3 (2020)

Reżyseria: Ahmed Khan

Produkcja: Sajid Nadiadwala

Muzyka: Vishal–Shekhar, Tanishk Bagchi, Sachet–Parampara, Rochak Kohli, Pranaay Rijia, Julius Packiam

Występują: Tiger Shroff, Riteish Deshmukh, Shraddha Kapoor, Jaideep Ahlawat, Vijay Varma, Ankita Lokhande

Do tej pory filmy z franczyzy Baaghi nie robiły na mnie większego wrażenia, a wręcz nie podobały mi się, więc kolejna odsłona tej serii nie powinna być na mojej liście „do obejrzenia”. Jednak moja ciekawska i uparta natura nie pozwalają mi nie sprawdzić kolejnych powstających sequeli. Poza tym lubię Tigera, jest bardzo dobry w scenach akcji i akurat miałam ochotę popatrzeć jak w pojedynkę rozwala kilkunastu gości.

Vikram (Riteish Deshmukh) i Ronnie (Tiger Shroff) to mieszkający w Agrze bracia, którzy w młodym wieku stracili ojca. Ten pierwszy pomimo swojej dużej nieśmiałości zostaje policjantem, ten drugi jest typem łobuza. Gdy Vikram zostaje wysłany z pracą do Syrii i wkrótce zostaje porwany przez grupę terrorystów, zdeterminowany Ronnie rusza wraz z Siyą (Shraddha Kapoor), by go odnaleźć.

Bhoot Police (2021)

Reżyseria: Pavan Kirpalani

Produkcja: Ramesh Taurani, Akshai Puri

Muzyka: Sachin-Jigar, Clinton Cerejo

Występują: Saif Ali Khan, Arjun Kapoor, Jacqueline Fernandez, Yami Gautam

Jak romans należy do moich ulubionych gatunków, tak horror wręcz przeciwnie. A przynajmniej te hollywoodzkie omijam szerokim łukiem, bo dla Bollywood zawsze robię wyjątek. Dlatego też zainteresował mnie film Bhoot Police, który dodatkowo obiecał dobrą zabawę, bo mamy tu popularne ostatnio połączenie horroru z komedią.

Chiraunji (Arjun Kapoor) i Vibhooti (Saif Ali Khan) to bracia, którzy jeżdżą po całych Indiach i wykonują usługi przeganiania złych duchów, oczyszczania złej energii i tym podobnych. Pierwszy z rodzeństwa ma wyrzuty sumienia, że w większości oszukują ludzi wierzących w zabobony, ten drugi traktuje to po prostu jak biznes. Pewnego dnia do braci zgłasza się Maya (Yami Gautam). Pracownicy jej fabryki obawiają się zjawy... Jej siostra Kanika (Jacqueline Fernandez) nie jest zachwycona obecnością, jej zdaniem, krętaczy.

Shiddat (2021)

Reżyseria: Kunal Deshmukh

Produkcja: Dinesh Vijan, Bhushan Kumar, Firuzi Khan

Muzyka: Sachin-Jigar

Występują: Sunny Kaushal, Radhika Madan, Mohit Raina, Diana Penty

Jestem ogromną fanką wszelkiego rodzaju romansów, a niestety Bollywood nie rozpieszczało mnie ostatnio udanymi filmami z tego gatunku. Zresztą nie było ich znowu tak dużo. Zeszłoroczna komedia romantyczna Ginny Weds Sunny nie spełniła moich oczekiwań, podobnie remake melodramatu Gwiazd naszych wina czyli Dil Bechara. Gdy obejrzałam zwiastun filmu Shiddat, poczułam, że to wreszcie może być pełnokrwisty romans w sam raz dla mnie. Czy nie myliłam się?

Shiddat opowiada historię znajomości Joggindera (Sunny Kaushal) i Kartiki (Radhika Madan). Poznają się oni na zawodach sportowych, gdzie Jaggi gra w drużynie hokejowej, a Kartika jest pływaczką. Dziewczyna nie jest zachwycona podrywem w wykonaniu chłopaka, ale wkrótce oboje zaprzyjaźniają się. Jaggi szybko wyznaje miłość Kartice, ale dowiaduje się, że jego wybranka ma już narzeczonego...

The Body (2019)

Reżyseria: Jeethu Joseph

Produkcja: Sunil Kheterpal

Muzyka: Arko Pravo Mukherjee, Tanishk Bagchi, Shamir Tandon

Występują: Emraan Hashmi, Rishi Kapoor, Sobhita Dhulipala, Vedhika

The Body to remake hiszpańskiego filmu El Cuerpo z 2012 roku. To nie pierwszy raz, gdy Hindusi inspirują się pracą Hiszpanów, bo Badla (2019) i Murder 3 (2013) to odpowiednio przeróbki Contratiempo (2016) i La cara oculta (2011). Oba filmy zdecydowanie oddały klimat oryginałów i chociaż nie zaoferowały nic nowego do kinematografii, to również nie zrobiły wstydu. The Body było na mojej liście do obejrzenia przede wszystkim ze względu na Emraana Hashmiego, w innym przypadku film pewnie czekałby w kolejce, aż będę miała ochotę na thriller w europejskim stylu.

Ajay (Emraan Hashmi) jest mężem odnoszącej sukcesy zawodowe Mayi (Sobhita Dhulipala), która umiera na zawał serca. Wkrótce mężczyzna dowiaduje się, że ciało jego żony zniknęło z kostnicy. Do sprawy kradzieży zwłok, a także tajemniczej śmierci Mayi, zostaje przydzielony inspektor Jairaj Rawal (Rishi Kapoor). Policjant cierpi na zespół stresu pourazowego po wypadku żony, który miał miejsce 10 lat temu.

Street Dancer 3D (2020)

Reżyseria: Remo D'Souza

Produkcja: Bhushan Kumar, Divya Khosla Kumar, Krishan Kumar, Lizelle D'Souza

Muzyka: Sachin-Jigar, Tanishk Bagchi, Badshah, Guru Randhawa, Gurinder Seagal, Harsh Upadhyay

Występują: Varun Dhawan, Shraddha Kapoor, Prabhu Deva, Nora Fatehi, Aparshakti Khurana

Nie miałam żadnych oczekiwań względem filmu Street Dancer 3D, bo poprzednia część z Varunem i Shraddhą (Any Body Can Dance 2, 2015) była dla mnie sporym zawodem. Niestety historia ABCD2 była sztampowa i przewidywalna, jak tylko może być fabuła tanecznego filmu. Na dodatek choreografie pozostawiały wiele do życzenia, no i Shraddha była najsłabszym ogniwem pod kątem umiejętności. Dlaczego więc zdecydowałam się na seans Street Dancer 3D? Teledyski były bardzo zachęcające, więc uznałam, że najwyżej będą udanym przerywnikiem średniego scenariusza.

Inder (Punit Pathak) ulega kontuzji podczas występu tanecznego. Jego młodszy brat Sahej (Varun Dhawan) uzbierawszy pieniądze, otwiera studio w Londynie, gdzie ćwiczy ze swoją grupą Street Dancer. Sahej i jego przyjaciele rywalizują też z pakistańską grupą taneczną dowodzoną przez Inayat (Shraddha Kapoor). Często dochodzi między nimi do spięć w restauracji, której właścicielem jest Anna (Prabhu Deva).

Befikre (2016)

Reżyseria: Aditya Chopra

Produkcja: Aditya Chopra

Muzyka: Vishal-Shekhar

Występują: Ranveer Singh, Vaani Kapoor, Armaan Ralhan

Befikre to najgorzej oceniany film Adityi Chopry i jedyny bez Shahrukha Khana w obsadzie. Gdy wchodził na ekrany kin, nie byłam nim specjalnie zainteresowana, ale zafascynowało mnie, skąd tyle negatywnych opinii na jego temat. Wydaje się, że zespół pracujący w YRF popełnił klapę sklecając nieciekawy, jednowymiarowy zwiastun oraz promując film samymi pocałunkami i wyzwaniami głównych bohaterów. Ostatecznie do seansu zachęciła mnie piosenka Love Is A Dare.

Shyra (Vaani Kapoor) to wychowana i mieszkająca w Paryżu przewodniczka turystyczna. Dharam (Ranveer Singh) jest komikiem, który niedawno przybył do Francji, by występować na żywo w klubie przyjaciela. Shyra i Dharam spotykają się na imprezie i w ekspresowym tempie trafiają do łóżka. Kobieta nie jest zainteresowana stałym związkiem, ale wkrótce wiąże się z Dharamem.

Daddy (2017) i Yaara (2020)

Majówkowy weekend bardziej zachęcał do zakopania się pod kocem z książką tudzież pilotem, toteż postanowiłam skorzystać z opcji drugiej i włączyć sobie jakiś film. Nadal biorę udział w wyzwaniu, by obejrzeć jak najwięcej nowych filmów indyjskich. Całkiem przypadkowo zdarzyło się tak, że obie produkcje, które wybrałam do seansu, można przypisać do gatunku gangsterskiego, dlatego postanowiłam przybliżyć je w jednej notce.

Daddy chciałam obejrzeć już cztery lata temu, niedługo po premierze, ale coś mnie zatrzymało. Chyba ogólna tematyka filmu, bo jednak mroczne gangsterskie historie to nie do końca mój klimat (chociaż dla Bollywood zawsze chętnie zrobię wyjątek). Yaara to tytuł, który przewijał się w różnych niusach też około czterech lat temu, gdy był kręcony i w pewnym momencie straciłam nadzieję, czy w ogóle ujrzy światło dzienne. W końcu trafił na platformę ZEE5.

Czy powyżej wymienione filmy spełniły moje oczekiwania? Zapraszam do lektury!

Mujhse Fraaandship Karoge (2011)

Reżyseria: Nupur Asthana

Produkcja: Aditya Chopra, Ashish Patil

Muzyka: Raghu Dixit

Występują: Saqib Saleem, Saba Azad, Nishant Dahiya, Tara D'Souza

Ostatnio wzbraniam się przed seansami powtórkowymi, bo zdecydowanie wolę poznawać zupełnie nowe historie, czy to filmy, czy też seriale. Czasem jednak przychodzi taki czas, że przypomina mi się jakiś film, oglądam sobie teledyski na youtube i nachodzi mnie wielka ochota, by nie poprzestać na samych piosenkach, ale przypomnieć sobie całą fabułę. Tak też stało się z filmem Mujhse Fraaandship Karoge, który jest młodzieżową propozycją od wytwórni YRF, a właściwie jego odłamu - YFilms.

Bohaterami Mujhse Fraaandship Karoge są uczniowie college'u: piszący teksty piosenek żartowniś Vishal (Saqib Saleem) i fotografka-outsiderka Preity (Saba Azad). Na co dzień nie znoszą swojego widoku, ale połączy ich wspólne czatowanie na facebooku. Jednak nie będą mieli pojęcia, że rozmawiają ze sobą, bo oboje podszyją się pod swoich atrakcyjniejszych znajomych: popularnego piosenkarza Rahula (Nishant Dahiya) i piękną projektantkę mody Malvikę (Tara D'Souza).

84. O zwycięzcach 63rd National Awards - przegląd

Ogłoszenie wyników National Awards zawsze bierze mnie z zaskoczenia. Pamiętam tylko, że same nagrody wręczane są w maju, a ogłoszona lista zwycięzców zawsze atakuje mnie gdzieś z facebooka, czy podczas przeglądania portali filmowych. Nie było inaczej i tym razem. W 2016 roku odbędzie się już sześćdziesiąte trzecie rozdanie narodowych nagród indyjskich. Wiele laurów zebrały filmy w języku hindi, co postawiło mnie w komfortowej sytuacji do napisania notki, bo wszystkie z nich miałam okazję obejrzeć, część lubię i chętnie podzielę się swoimi spostrzeżeniami na ich temat. ;) Postaram się być jak najbardziej obiektywna, nawet w swoim entuzjazmie, czy wyrażając w kilku miejscach również sceptycyzm.

Najlepszym filmem roku został hit w języku telugu Baahubali: The Beginning, który był nawet wyświetlany w Polsce w ramach Festiwalu Pięć Smaków. Nie zdziwiła mnie wcale nagroda dla tego filmu. Było o nim tak głośno, pod jego adresem sypało się tyle pochwał z każdego regionu Indii, że było to chyba nieuniknione. Przyznam się jednak, że sama jeszcze Baahubali nie widziałam. Czekam, aż powstanie druga część i będę mogła obejrzeć obie naraz.

Nagrodę z wdzięcznie brzmiącej kategorii Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment zdobyło Bajrangi Bhaijaan. I to mnie nie zdziwiło. Powiem wam więcej, że po cichu miałam nadzieję, że tak się właśnie stanie. Wydaje mi się, że film Salmana składa się z idealnie wyważonych składników, tworzących wartościowy rozrywkowy film. Podejrzewam, że w naiwności i tendencyjności Bajrangi Bhaijaan tkwi jego siła oddziaływania na widza. Ileż jest tam przewidywalnych motywów i scen, ale jednocześnie jak to wszystko dobrze współgra!

83. Bangistan

Rok: 2015

Scenariusz: Puneet Krishna, Sumit Purohit, Karan Anshuman

Reżyseria: Karan Anshuman

Produkcja: Farhan Akhtar, Ritesh Sidhwani

Muzyka: Ram Sampath

Występują: Riteish Deshmukh, Pulkit Samrat

Bangistan to fikcyjne państwo, którego północną część zamieszkują wyznawcy islamu, a południową wyznawcy hinduizmu. Obie grupy ciągle używają wobec siebie przemocy. Muzułmanin Hafeez Bin Ali (Deshmukh) i hinduista Praveen Chaturvedi (Samrat) zostają wysłani przez swoich przywódców religijnych do Polski, gdzie ma się odbyć Światowa Konferencja Religijna. Każdy z nich ma tam wysadzić bombę. Traf sprawia, że obaj wpadają na siebie na lotnisku w Krakowie i zamieszkują też w tym samym budynku. Nie mają pojęcia, że mają do wykonania tę samą misję. Jak rozwinie się ich relacja? I czy każdy z nich dokona zamachu?

Film bardzo wolno się rozkręca i właściwie przez cały czas utrzymuje ślamazarne tempo. Mam wrażenie, że część poświęcona temu, jak główni bohaterowie stają się terrorystami, jest zbyt rozwlekła. Mogli to jakoś szybciej opowiedzieć. Chociaż nie powiem, sceny z restauracji FcDonald były śmieszne, sam fakt strollowania wielkiej międzynarodowej marki biorę za plus. Hafeez i Praveen przybywają do Polski w przebraniach innych religii. Wynikają z tego ciekawe rozmowy, gdy uczą siebie nawzajem ważnych aspektów swoich wyznań. Niestety te momenty giną wśród tych średnio zabawnych. Widać tu nieporadność reżysera, który nie umie zaserwować składnej historii w klimacie satyry.

82. Jatt and Juliet - komedia romantyczna punjabi style

Rok: 2012

Scenariusz: Dheeraj Rattan

Reżyseria: Anurag Singh

Produkcja: Darshan Singh Grewal, Gunbir Singh Sidhu

Muzyka: Jatinder Shah

Występują: Diljit Dosanjh, Neeru Bajwa, Sari Mercer, Upasna Singh, Jaswinder Bhalla

Jatt and Juliet to siódmy film, który przetłumaczyłam i zarazem pierwszy pendżabski. Nie bez powodu wybrałam właśnie ten tytuł. Ostatnio mocno wkręciłam się w pendżabskie filmy i planuję powtórki z filmów, które widziałam wcześniej. Jatt and Juliet był moim drugim pendżabskim filmem, oglądałam go dwa lata temu i chciałam sobie odświeżyć jego fabułę. Pomyślałam, że może warto przetłumaczyć go, żeby inni widzowie też chętnie po niego sięgnęli. Diljit Dosanjh i Neeru Bajwa są moimi ulubionymi aktorami z tego regionu Indii. A w każdym razie z nimi widziałam najwięcej filmów. Kino pendżabskie jest dość specyficzne i ma swój własny styl, jak każda kinematografia z Indii. Tamtejsze poczucie humoru, bohaterowie i kultura są nieco inne. Ze wszystkich filmów, które obejrzałam po angielsku, Jatt and Juliet uznałam za najbardziej przystępny dla niezaznajomionego z pendżabską komedią widza. A teraz traktuję ten film także jako jedną z najlepszych komedii romantycznych, jakie w ogóle widziałam.

Bohaterami filmu są Fateh i Pooja, którzy bardzo się od siebie różnią. Pooja jest niezależną dziewczyną, która wyjeżdża do Kanady by skończyć kurs. Fateh jest radosnym chłopakiem, który za granicą chciałby sobie znaleźć żonę, koniecznie obywatelkę Kanady. Drogi tych dwojga krzyżują się właśnie w drodze do Vancouver. Pooja jest zniesmaczona manierami Fateha, on natomiast nie może znieść jej narzekań. Los sprawi, że ciągle będą na siebie wpadać. Co z tego wyniknie?

81. Tevar i Dolly Ki Doli – muzyka

Dzisiaj chciałabym zrecenzować „muzycznie” dwa filmy – Tevar i Dolly Ki Doli. Właściwie powinnam była napisać tę notkę kilka miesięcy temu, gdy namiętnie słuchałam obu soundtracków, ale dopiero teraz zebrałam się w sobie, by zasiąść przed klawiaturą. Piosenki do obu filmów skomponował duet Sajid-Wajid, który coraz bardziej lubię. Na pewno wypracowali swój niepowtarzalny styl, jeśli chodzi o energetyczne piosenki o „lokalnym” zabarwieniu. Chociaż niektóre piosenki (np. item songi, które śpiewa Mamta Sharma) mogą wydawać się podobne do poprzednich, to muzycy potrafią też zaskoczyć swoimi kompozycjami. Jak prezentuje się ich praca w tych dwóch produkcjach z 2015 roku? Zapraszam do lektury.

80. Radosna twórczość z Sonakshi Sinhą :)

Po Katrinie Kaif przyszedł czas na kolejną aktorkę, aby stała się bohaterką mojej poezji. Już parę miesięcy temu podzieliłam się z wami fraszką na temat Sonakshi, a ostatnio napisałam rozwinięcie tego utworu. Wiersz nie wyszedł zbyt długi, jednak bardzo mi się podoba. Mam nadzieję, że wam również. :)

Sonakshi Sinha, córka polityka

Na ścieżce aktorstwa się nie potyka

Najchętniej grywa w swobodnych masalach

Gdy pełno ludzi jest w kinowych salach

Sonakshi powinna wydać jakiś hit

Inaczej moja fraszka straci swój byt

Niech Akira spełni ten obowiązek

Z box office dobry odbuduje związek

Dziewczyna wystąpi tam w scenach akcji

Od pracy nie zrobi sobie wakacji

Mnie już przekonała o swym talencie

Wyróżnia się czymś w aktorek odmęcie

Niezwykła gracja, przed kamerą pewność

Wraz z ekranem tworzy prawdziwą jedność

Posiada bogatą mimikę twarzy

Mogłaby zostać i muzą malarzy

Jednak to nie koniec...

79. Akaash Vani - kochankowie dorastają

Rok: 2013

Scenariusz: Luv Ranjan

Reżyseria: Luv Ranjan
Produkcja: Wide Frame Pictures

Muzyka: Hitesh Sonik

Występują: Nushrat Bharucha, Kartik Tiwari, Kiran Kumar

Jak wskazuje tytuł, film opowiada historię dwojga zakochanych ludzi, Akaasha i Vani. Oboje poznają się w koledżu i tam rozkwita ich uczucie. Film ten jest mało znany, ma niepopularną obsadę, jednak zaskakuje wysokim poziomem produkcji oraz interesującym podejściem do tematu szkolnej miłości i rodzinnych powinności. Akaash Vani widziałam już dwa razy, bardzo mi się podobał i chciałabym również was zachęcić do zapoznania się z nim. Zwiastun pokazywał radosną opowieść, pełną młodzieńczej miłości. Nawiązywał on też do legendarnych par kochanków. Jednak film ma o wiele więcej do zaoferowania. Czy Akaash i Vani mogliby stanąć w tak doborowym towarzystwie jak Romeo-Julia, Heer-Ranjha? Zapraszam do lektury recenzji.

78. Lakshmi - historia niezwykłej odwagi

Rok: 2014

Scenariusz: Nagesh Kukunoor

Reżyseria: Nagesh Kukunoor

Produkcja: Nagesh Kukunoor, Elahe Hiptoola, Satish Kaushik

Muzyka: Tapas Relia

Wystepują: Monali Thakur, Shefali Shah, Nagesh Kukunoor, Satish Kaushik, Ram Kapoor

„Lakshmi” to poważny i bardzo dobry film traktujący o traffickingu, bazuje on na prawdziwych wydarzeniach. Temat na czasie, bo ostatnio film z Rani Mukherjee („Mardaani”) w roli dzielnej policjantki na tropie porwanych dziewczyn zwrócił uwagę na ten problem w Indiach. Jednak w „Lakshmi” historię obserwujemy z perspektywy tytułowej, 14-letniej bohaterki. Miejscem akcji są wiejskie tereny, a nie przestrzeń miasta. Lakshmi zostaje porwana, zgwałcona i wysłana do domu publicznego. Szybko uświadamia sobie, że z tego miejsca nie można uciec, chociaż kilka razy próbuje... Czy nastolatka dostanie szansę na odbudowanie swojej godności? Czy można przerwać władzę ludzi sprzedających dzieci? Poznajcie historię Lakshmi, której niezwykła odwaga daje nadzieję na lepsze jutro.

77. R... Rajkumar i Action Jackson

Dzisiaj podzielę się z wami refleksjami na temat dwóch filmów w reżyserii Prabhu Devy, R... Rajkumar (2013) oraz Action Jackson (2014). Obie produkcje nie spotkały się z przychylnymi recenzjami, widzowie też nie byli szczególnie zachwyceni. Wyniki w boxoffice AJ nie były zadowalające, RR poradził sobie nieco lepiej. Filmy łączy kilka innych cech – podobna, grudniowa data premiery i główna aktorka. Sonakshi Sinha jest ulubienicą Prabhu i zagrała już w trzech produkcjach tego reżysera. Nie ukrywam, że jest również moją ulubienicą i jednym z powodów, dla których zdecydowałam się obejrzeć te filmy. Prabhu Deva porzucił południowy przemysł filmowy, ale nie stylistykę masali z tego regionu Indii, którą obecnie przemyca do filmów w języku hindi. ;) Czy ta formuła sprawdza się w przypadku tych dwóch produkcji? Zapraszam do lektury.

76. 60th Filmfare Awards 2014

Do tej pory nie oglądałam w całości indyjskich rozdań nagród, ewentualnie łapałam tylko fragmenty, gdy moi ulubieńcy odbierali nagrody. Nawet występy gwiazd z takich uroczystości zdarza mi się oglądać bardzo rzadko. A to dlatego, że najczęściej piosenki w nich są zremiksowane, a wolę jednak oryginalne wersje utworów i teledysków. W tym roku zrobiłam wyjątek i obejrzałam w całości jubileuszowe 60. rozdanie nagród Filmfare. Wszystko dzięki temu, że niekwestionowaną królową (pun intended ;)) tej edycji Filmfare okazał się mój zeszłoroczny faworyt - Queen! Muszę przyznać, że bawiłam się znakomicie oglądając tę uroczystość. W swojej notce zwrócę uwagę na ulubione momenty, ciekawe wypowiedzi i pokuszę się o komentarz przy niektórych kategoriach. Wybór omawianych zwycięzców czysto subiektywny. :)

Kapil Sharma i Karan Johar okazali się bardzo przyjemnymi prowadzącymi i nawet rozumiałam sporo żartów. ;) Do Karana dołączył w pewnym momencie Arjun Kapoor i ich konfrontacja przypomniała mi nieco o niesławetnym AIB roast. ;) Karan uczył Arjuna romansu według tekstu piosenki Tune Mari Entriyaan. To trzeba zobaczyć, byli bezbłędni. (Filmik do obejrzenia TUTAJ) Zaczynam Arjuna lubić za to poczucie humoru i dystans do siebie. ;) Niepotrzebne za to było ciągłe odnoszenie się do Deepiki, która nawet nie była nominowana, a zaproszenie jej na scenę do Salmana Khana było kompletnym niewypałem, nie wyglądała zbyt komfortowo w tej sytuacji.

Taneczne występy bardzo mi się podobały, szczególnie Arjuna Kapoora i Alii Bhat, które były swoistym hołdem dla zeszłorocznych filmowych gwiazd obu płci. Arjun Kapoor w rytm swojego ostatniego filmowego przeboju Superman (Tevar) wyznał, że jest nie tylko Salman ka fan, ale też Ajay, Akshay, Shahrukh, Aamir... ;) Był to świetny pomysł na docenienie czołowych hirołów kina hindi. :D Alia Bhatt natomiast była bohaterką muzycznego mash-upu, który docenił kobiece role 2014 roku. Też bardzo fajnie wymyślona i zmontowana choreografia. Varun Dhawan też złożył hołd - tym razem najlepszym tancerzom kina hindi (poczynając od Shammiego przez Govindę, Mithuna aż do Hrithika). Polecam wam złapać później te występy na youtube, a jak macie więcej czasu, to obejrzeć całą ceremonię. :)

Arjun Kapoor jako Devilal i Bajirao Singham ;)

75. Bang Bang - muzyka i teledyski

Bang Bang to dynamiczny film akcji z domieszką romansu i komedii. Ta wybuchowa mieszanka wciągnęła mnie na cały seans. Bawiłam się świetnie. W tej notce chciałabym się skupić nie na wszystkich aspektach produkcji, ale muzyce, teledyskach i na tym, jak zostały one umieszczone w filmie. Ilość piosenek w Bang Bang nie powala, ale wszystkie podobają mi się i brzmią w filmie bardzo dobrze. Nie spowalniają akcji, ale tworzą do niej przyjemny dodatek.

Hrithik i Katrina w piosence Uff

Tu Meri jest najlepiej wpisane w fabułę i pojawia się wtedy, gdy główni bohaterowie po raz pierwszy się spotykają. Po istotnej rozmowie w restauracji Rajveer, grany przez Hrithika Roshana, wkracza na parkiet. Choreografia jest rewelacyjna, wprost stworzona dla niego. Brawa za ten układ dla duetu Bosco-Ceaser. Piosenka ma dance'owy charakter i chociaż na początku nie przypadła mi do gustu, szybko ją polubiłam. Rzeczywiście wyjątkowe jest w niej to, że mimo imprezowego stylu traktuje ona o romantycznych sprawach, a bohater niejako wytańcza swoje uczucia do dopiero co poznanej kobiety. Vishal Dadlani spisuje się doskonale jako playback singer, włożył wiele uczuć w ten numer. Podoba mi się też, jak wypada w tym klipie Katrina Kaif jako Harleen. Jej bohaterka jest onieśmielona zalotami Rajveera. Katrina świetnie wyraża to mową ciała i uśmiechami - nie tańczy pewnie siebie, ale właśnie dość nieśmiało. Dołącza pod koniec utworu, by zatańczyć z bohaterem układ. Oczywiście założeniem choreografii było to, żeby przede wszystkim podkreślić talent taneczny elastycznego Hrithika. Myślę jednak, że reakcje i gesty Katriny też zostały uwzględnione w niej w odpowiedni sposób, zgodnie z charakterem Harleen.